Met gierende banden wilden we naar de zon en verlieten we daarom het grillige Spaanse Baskenland misschien wel iets eerder dan gepland. Maar dat is het fijne van het reizen met een bus, je kan gewoon doorrijden als je het zat bent. Op dag 63 worden we dan ook wakker op een camping in Noord Portugal in de buurt van Vila Cha. Het is nog steeds vreselijk weer, maar we zijn best wel moe en slapen eerst een gat in de dag in ons campertje. Heerlijk! Dan op pad naar Porto met de Uber. Het regent namelijk nog steeds dus eerst fietsen naar de metro en dan doorweekt in de stad lopen lijkt ons niks. Een supervriendelijke Portugeze chauffeur die in Nederland heeft gewoond brengt ons naar het centrum en daar worden we eigenlijk meteen verliefd op de stad.

• 

• 

• 

• 

Ondanks de rammende regen bevalt de stad meteen goed, vinden we een heerlijk lunchtentje en kammen we daarna met de benenwagen de rest van Porto uit. We dwalen door de heerlijke straatjes van de stad, doen een port proeverij bij Tailors op de berg en nemen speciaal voor Wijn een kijkje bij de La Paz winkel, een van z’n lievelingsmerken wat zijn oorsprong dus kent in Porto. Die avond vinden we een lekker tentje waar we eten en wat Portugese wijntjes wegslaan, top! Met de uber weer terug naar de camping en een hele fijne dag in de pocket. Hier gaan we zeker after corona times nog eens terug, hopelijk dan met ietsjes beter weer.

• 

• 

• 

• 

De volgende ochtend staan we lekker rustig op en besluiten we weer op pad te gaan. De omgeving waar we zitten is best mooi maar iets zuidelijker ( lees: mooier weer ) lonkt dus we gaan weer de bus in op dag 64. Maar door de immense trillingen van de Portugese kiezeltjes waar we de afgelopen dagen over heen rijden hebben we het idee dat er linksvoor bij het wiel iets loszit.. Toch maar het zekere voor het onzekere nemen en we zoeken een garage. Weer onwijs aardige Portugezen die snel een krikkie onder onze bus gooien en ons gelukkig ook kunnen geruststellen dat het gerammel niet urgent is en we gewoon door kunnen rijden. Heel fijn! Wel ‘halve dag’ natuurlijk kwijt maar het is mooi weer en we zijn allang blij dat de bus niks heeft. Ons huisje op wielen moet in ieder geval nog een paar weekjes mee zonder gedoe 😉 En omdat Wijn natuurlijk met het surfvirus besmet is gaan we op zoek naar een plek waar hij zijn nieuwe hobby weer kan uitoefenen. Porto heeft ook een ‘strand’ Praia de Matosinhos en schijnt best hip te zijn. Waar ik die informatie vandaan heb gehaald, geen idee, want het is echt een vreselijk lelijke plek waar we van pure ellende bij de Burger King eten. Er zijn bovendien ook helemaal geen golven dus we moeten even de boeken erbij pakken en bedenken wat we dan gaan doen! We besluiten om een flink stuk af te zakken en onze pijlen op Nazaré te richten. Zoals wel vaker pakken we de kustroute en de plekken waar we langs rijden zijn echt werkelijk super mooi! Ruig, weinig toerisme, veel regen maar gaaf! Best laat komen we aan in Nazaré waar we een Orbitur camping pakken. Dit keten vind je vaker langs de kust van Portugal. Niet persé heel sfeervol maar het voldoet!

• 

• 

• 

• 

En als we wakker worden schijnt de zon! Yes dag 65 begint dus goed! We staan op de Orbiturcamping op een soort van camperplaatsje; maar het is heel gezellig met een Engels en Duits gezin om ons heen. We voelen ons thuis! We lopen het stadje in naar beneden, lunchen met verse vis en kopen een leuke oldschool parasol waar we al een paar weken naar op zoek zijn. Met een goede deal in de pocket en na een borreltje op een tof terras besluiten we ons met de Uber naar de ‘supergolven’ aan de andere kant van het stadje te laten brengen. Sinds een paar jaar weten surfers van over de hele wereld Nazaré te vinden omdat er hier onder ideale omstandigheden golven van meer dan 30 meter tevoorschijn kunnen komen. Werkelijk idioot natuurlijk, maar heel tof om de kracht van moedertje natuur te zien. Vandaag zijn de golven niet de moeite waard voor veel surfers, alhoewel ze al mega hoog zijn, maar we zien gelukkig wel iets van actie waarbij een surfer zich door een waterski de golf op laat trekken om dan vervolgens los te laten en zelf verder te surfen. Gekkenwerk! Ubers werken supergoed in Portugal maar helaas niet vlakbij de supergolven, waardoor we genoodzaakt zijn om net als back in the days een lift te vragen aan een man met zijn zoon. Voelt altijd beetje gek, maar hij vindt het prima dat we mee rijden naar de stad! Heel fijn en wat zijn de Portugezen toch ontzettend vriendelijk valt ons op. Die avond eten we op de camping. Een zalmpje voor een tientje en een salade voor 4 euro, het kost je kop niet en het is nog lekker ook! Wat een heerlijke dag zeg.

• 

• 

• 

• 

Hoewel we Nazeré onwijs leuk vinden en het stadje binnen een hele korte tijd in ons hart hebben gesloten gaan we verder op dag 66. De golven zijn zo hoog dat je hier niet kan en mag zwemmen ( laat staan dat Wijn hier kan surfen ) dus maken we een hele mooie roadtrip langs de kust naar beneden en komen dan in Peniche uit. Dit is een echte surfersplek, zeker niet persé mooi maar er heerst wel een hele leuke vibe. Veel camperbusjes, surfboarden op auto’s, relaxte mensen en grote surfshops. Die middag duikt Wijn weer het water in met een gehuurd board. Helaas zijn de condities vrij slecht.. hele hoge niet door te komen golven en supersnelle stroming. Ik ben hem de hele tijd kwijt in het water en bovendien hangen er als ik hem dan wel zie om de havenklap kilo’s zeewier aan z’n voeten en board. Het is dus behoorlijk strugglen;) Voor niemand leuk! Die avond rijden we nog een stukje door en gaan we naar Ericeira. Dat moet echt het surferswalhalla zijn van Portugal 😉 …kom maar op! We besluiten om op camping Ericeira te gaan staan; een heel groot kampement waar we met pasjes in en uit moeten; maar waar op een gekke manier toch een heel gemoedelijke sfeer hangt.. Tof!

• 

• 

• 

• 

Sinds een aantal jaar woont Darcie (vriendin van mijn zusje sinds de burgklas, waardoor ik haar ook heb leren kennen) samen met haar vriend Jasper in Ericeira waar ze guesthouse Olá Onda zijn gestart! Ik volg hen al die tijd al en vond het natuurlijk heel leuk om even een kijkje te gaan nemen nu we zo dichtbij zijn. We fietsen op dag 67 als echte Dutchies naar ze toe, wat eigenlijk niet te doen is door de gigantische hoogteverschillen, maar we weten toch aan te komen;) Heel cool om te zien hoe hun fantastische guesthouse er in het echt uitziet en gelukkig hebben ze ook in deze gekke coronatijden veel gasten! Na supergoede tips voor de komende tijd en een uitnodiging om ’s avonds mee gaat surfen verkennen we Ericeira die middag op de fiets verder. Super leuk authentiek dorpje met fijne restaurantjes, mooie winkeltjes en een top sfeertje. Die avond duikt Wijn samen met Darcie, Jasper en een vriend het water in bij Praia de Ribeira. Een geweldige plek waar ik een supermooie zonsondergang vanaf het strand zie en de rest vanuit het water. Het surfvirus begint nu ernstige vormen aan te nemen .. oh oh!

• 

• 

• 

• 

• 

Na de eerste heerlijke dag in Ericeira besluiten we om nog lekker een dagje te blijven. Beetje rustig wakker worden op dag 68, chillen en dan de middag op naar het strand van gisteren, waar Wijn een board heeft gehuurd. Cool hij pakt nog wat golven, probeert andere boarden uit, ik schrijf heerlijk aan mijn vorige blog op een fantastisch dakterras. Life is good! Die avond gaan we uit eten in Ericeira en genieten we nog even een beetje van het stadje. Onwijs leuke sfeer, hier willen we zeker nog wel eens terugkomen. De volgende dag doen we ook weer heel rustig aan in de ochtend. Waar je in andere landen vaak om 11, 12 of 13 uur op zijn laatst het kampement moet verlaten, mag dat hier om 21 uur in de avond! Grappig, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Die middag gaan we op pad voor een eigen surfboard voor Wijn en doen we flink warenonderzoek. Er wordt gewikt en gewogen en einde van de dag is het zover, hij heeft er 1 te pakken. Spannend!!! Nu nog even bedenken waar we die nacht gaan slapen. Het “off the grid” verhaal heeft vooral Wijn erg in zijn hoofd en hoewel ik het wel heel spannend vind om ergens te slapen zonder voorzieningen lijkt het me ook tof, dus gaan we dat proberen. We vinden een mooie plekje in het Sintrapark en op wat gestommel van jongeren ’s nachts na verloopt alles helemaal prima. Voor herhaling vatbaar dus.

• 

• 

• 

Heerlijk geslapen ‘semi off the grid’ en we kunnen gelukkig douchen op de camperplaats! Op dag 70 pakken we dan ook fris de biezen naar Lissabon. We hebben zin om weer een stad te bekijken en hoewel het niet helemaal coronaproof is, want ‘oranje’ gebied durven we het met mondkap en extra afstand houden wel aan. We zetten de camper middenin Lissabon in een parkeergarage wat ik altijd erg spannend vind want het is vaak maar 2.10 m hoog. Onze bus is 2 meter hoog en alhoewel ik nooit een ster zal worden in cm en meters weet ik dat daar niet zoveel speling tussen zit;). Maar het lukt en we lopen zo de stad in. We vinden een onwijs leuke plek voor de lunch en genieten volop. We vinden het weer helemaal leuk, maar merken nu hier wel voor het eerst dat de ziel door corona wel uit een stad kan gaan… Barrio Alto het uitgaansgebied met allemaal leuke barretjes en restaurantjes is helemaal leeg.. tja dat is wel wat minder. Dan maar op pad naar een camping in de buurt einde dag… en helaas vangen we wat bot de eerste plekken omdat ze alleen residenten toelaten in dit gebied. Gelukkig vinden we toch een plekje op camp Fetais. Het kost echt helemaal geen drol en het stelt ook weinig voor maar prima om te staan. Dag 71 vermaken we ons dan ook prima in deze omgeving. Het strand van Meco is werkelijk prachtig. Geen surfen voor Wijn maar wel even lekker chillen, ook top hoor!

• 

• 

• 

• 

We pakken de volgende dag 72 de boel weer in en maken weer een prachtige tocht langs de kust. Bij de plaatselijke supermarkt stampen we de ijskast weer vol en we stappen onder andere uit in Porto Covo! Super leuk stadje maar wel winderig dus door naar Vila Nova de Milfontes. Wat een onwijs leuke plek! We eten heerlijk ’s avonds op de camping maar gaan nog net voordat het donker is nog even op pad om het stadje/dorpje te verkennen. We zijn blij dat we zijn doorgereden en vinden de sfeer hier echt top. Op de camping komen we een Nederlands stel (of eerder de kids van een stel) tegen die al meer dan 2 jaar ‘slow travellen’ en met een enorme caravan hier op de camping staan. Hilarisch om hun uiterst relaxte gedrag te aanschouwen. Wij doen deze maanden ook “vrij rustig” aan maar we willen altijd zoveel zien en meemaken dat we toch haastig de afwas doen, we in recordtempo wat bezienswaardigheden ‘afvinken’ en tóch nog even doorrijden om op een andere plaats van bestemming aan te komen. Aard van het beestje bij ons allebei waarschijnlijk.. en we voelen ons er prima bij.

• 

• 

• 

• 

Nu Wijn zijn eigen board in bezit heeft ‘moeten’ we natuurlijk wel weer even op zoek naar de ‘swell’ bij de stranden rondom Milfontes. We rijden het strand van Furnas af op dag 73, wat echt prachtig is en daarna proberen we Praia Malhoa waar de bus enorm moet ploegen over een zandpad met keien om er te komen. We rammelen ongeveer de bus uit, maar te gek strand, iets van golven dus Wijn probeert lekker een dagje te pakken. Uitrusten tussendoor en ’s avonds uit eten in ons nieuwe lievelingsdorpje Milfontes. De camping ligt echt in het centrum, waardoor je er zo bent. Vooral ik vind dat altijd erg leuk. De perfecte combi tussen een natuurlijke en stedelijke omgeving. Hier komen we nog wel eens terug!

• 

• 

Dag 74 gebruiken we om Milfontes te verlaten en nog een stukje van de westkust mee te pakken. We wassen op de camping ons busje nog even, want al dat zout van de zee is niet zo goed. De volgende dag zullen we voor een tijdje naar de Algarve gaan dus we pakken nog de goede surfspot Odeceixe mee! Prachtige plek met een rivier inham, super lunch locatie en geweldige water omstandigheden. Echt een heerlijke dag om te vertoeven. Uiteraard ook weer wat uurtjes in de bus om van plek naar plek te komen maar dat vinden we helemaal niet erg! Die avond knallen we nog even heel flink door om op een ecocamping terecht te komen, waar we een te slechte plek vinden omdat het al mega donker is maar we eten er wel weer helemaal top, dus dat maakt een hoop goed. En dan na 75 dagen is er op 1 september een hereniging met mijn moeder en zussie in de buurt van Albufeira! Woohoo! Heel erg leuk om elkaar na al die tijd weer te zien. Voor ons een soort van vakantie in de reis, waarin we iets langer op een plek blijven, ook weer een leuke ervaring. Lekker eten, borrelen, strandjes bezoeken en lelijke toeristenplaatsjes af. Helemaal zin in!

• 

• 

Inmiddels zijn we de 80 dagen gepasseerd en hebben we nog maar een paar weekjes te gaan. Bizar hoe snel het nu allemaal gaat. Wel is er voor ons flink wat rust in de reis gekomen aangezien we Spanje door stijgende coronacijfers en een afgegeven code oranje niet meer in kunnen. We verblijven dus de laatste weken gewoon in Portugal en zullen de rest van de Algarve en westkust nog flink gaan verkennen! Vinden we helemaal niet erg want het is echt een te gek land met een geweldige temperatuur, lieve mensen, lekker eten en vaak goede wateromstandigheden 😉 Wij gaan ons klaarmaken voor de laatste dag met de familie en een heerlijke wandeling maken. Iedereen weer onwijs bedankt voor de leuke reacties op mijn vorige blog & bedankt voor het volgen van onze avonturen!

TOT SNEL! Lieve groet van de Glampers