En wat ging het toen allemaal opeens snel! Een paar dagen geleden zaten we nog in de zon op het strand, fietsten we in korte broeken rond, konden we nog steeds onze kont niet keren in ons kleine campertje en reden we stukje bij beetje steeds meer naar het noorden van Portugal… en kijk ons nu! Een paar dagen later, maar we zitten ‘opeens’ weer op een bank, gewoon weer in echt groot huis met de verwarming en de tv aan en in alle luxe gaat door ons hoofd dat we duizenden glampervan kilometers hebben gereden en het avontuur (in ieder geval voor nu) over is… Dat is erg bizar en voornamelijk behoorlijk onwerkelijk kan ik je zeggen! Drie en een halve maand in een hele kleine ruimte samen, touren door zoveel landen met veel te veel spullen bij ons en slapen in een ieniemienie bedje, jeetje wat was het onwijs gaaf en wat hebben we ervan genoten…. Maar voor evalueren en hoogte- en dieptepunten is het nu nog veel te vroeg, eerst het laatste deel van onze reis!

Want ook op dag 96 besluiten we in nog in Ericeira te blijven. Gewoon een hele lekkere plek, dus waarom niet vinden we. Omdat de camping vrijwel leeg is vragen of het mogelijk is om niet meer op de ‘afwerkplek’ te staan, maar op de plekken waar eigenlijk tenten staan in het hoogseizoen. Vinden ze prima. We hebben nu een heel groot stuk bos voor onszelf, een veel mooier washok – waar alleen wij gebruik van maken, yess! – en zoals wij dat enorm goed kunnen maken we er meteen een enorm kampement (lees: teringzooi) van met waslijnen, alle troep uit de bus, fietsen en andere rommel. Helemaal gezellig! ’s Middags gaat het helaas een heel klein beetje regenen, maar met regenjassen aan gaan we op de fiets toch even naar het centrum. Leuk om ergens voor de tweede keer te zijn, want we zien nu veel meer van het stadje en komen erachter dat het eigenlijk een stuk groter is dan dat we in eerste instantie dachten.

Na lekkere dagen in Ericeira pakken we op dag 97 weer de bus in en rijden we een hele mooie route langs de kust. We passeren veel plekken waar we al zijn geweest op de heenweg en boven Nazarré gaan we even op een enorm groot verlaten strand liggen omdat het zonnetje net even haar gezicht laat zien. Elke zonnestraal pakken is nu wel het doel laat maar zeggen 😉 Daarna rijden we nog een stukje door op zoek naar een leuke slaapplek en omdat we allebei het idee hebben dat we het wel leuk vinden om nog eens ‘off the grid’ te staan proberen we de met een hoog cijfer beoordeelde park4night spot bij Praia do Cabedelo in de buurt van Figueira da Foz. En dat is een hele goede keuze!! Er komt net een plekje vrij ‘vooraan’ in de rij (en dus aan het strand!) en we piepen er zo tussen. Een onwijs leuke plek. Ten eerste een hele bekende en goede surfspot – waar zoals jullie wel weten mijn eigen surfertje heel blij van wordt – en daarnaast een plek met een superrelaxte vibe en een goede combinatie van locals en toeristen. Wijn duikt even lekker het water in en ik besluit een lekker maaltje te gaan maken.. en dan is er even een (nu lachwekkende maaar toen zeker niet) gebeurtenis die ik jullie toch niet wil onthouden..Ik stap waarschijnlijk op de rol van het buitenkleed die in de camper ligt, die dan weer op het kleine brandblussertje ligt wat we bij ons hebben.. waardoor er een oorverdovend gesis oplaait en het blussertje heel veel lichtblauw poeder begint te spuiten. Oh nee!!! Nou laten we het erop houden dat ik echt mega geluk heb gehad dat het blussertje een bepaalde kant op stond, want de schade viel nog mee. Ik heb maar ongeveer 2 uur alles lopen schoonvegen. De blauwe poeder zat echt overal!!! Je snapt het, we aten die avond net even wat later.

• 

• 

• 

• 

Gelukkig slapen we na al het poedergeweld die avond wel heerlijk. Ook omdat we op een rij staan met allemaal campertjes en we ons dus heel veilig voelen. Die ochtend op dag 98 regent het zachtjes op ons dakje en wat we nog niet veel vaker hebben gedaan maar wel heel ontspannen is natuurlijk, besluiten we toch te doen. We kijken een netflixje in bed en besluiten ook nog eens een nachtje te blijven staan. Ik schrijf die dag op een stoel voor de camper ( en af en toe binnen als het spettert ) mijn vorige blogpost en Wijn maakt vrienden met de lokale surfers. De zon begint in de middag weer heerlijk te schijnen, we koken, rommelen en we voelen ons weer echte ‘vanlifers’.

Maar na twee dagen niet douchen vind ik het altijd wel weer mooi geweest en is het weer tijd om door te rijden. We bezoeken de stad Figueria da Foz op dag 99. Een vrij grote toeristische stad in het noorden van Portugal. Nu echter verlaten en zo zonder toeristen en de bijhorende gezelligheid is er weinig aan. Wel een heerlijke lunch op een zonnig terras en daarna een prachtige route richting het pittoreske dorpje Costa Nova. Het weer zit niet echt mee en als we einde van de middag een rondje fietsen in het mooie dorpje met overal gestreepte gekleurde huisjes moeten we dikke vesten aan en waaien we bijna van onze fiets. De camping is wel prima trouwens. Aan de duinen en sinds een hele lange tijd weer eens gras onder onze voetjes.

• 

• 

En dan zijn we 100 dagen onderweg!! Pas als ik de notities maak van de dag voor deze blog komen we erachter dat we er een heerlijk maar saai dagje van hebben gemaakt en ons helemaal niet hebben gerealiseerd dat we precies 100 dagen onderweg zijn. We blijven gewoon op de camping, gaan even naar het strand en kijken daarna weer eens een Netflixje in de camper, haha geen bijzondere bezigheden dus voor deze mijlpaal! Maar wel een lekkere dag al wordt het wel steeds kouder buiten en kunnen we helaas niet meer buiten eten. Dan wordt het wel proppen hoor met koken en met al onze spullen bij elkaar. Gek genoeg realiseren we dat ons wel; maar worden we er nog niet echt gek van en kunnen we er wel goed mee omgaan. Maar omdat het toch wel een beetje een zooitje aan het worden is mesten we heerlijk in het zonnetje de hele ochtend op dag 101 de camper uit. Lekker veel spullen die we niet meer gebruiken de laatste dagen onderin de klep en vast wat dingen weggooien die we anders straks thuis toch weg gaan doen. En daarna fris en fruitig weer op pad! We pakken de stad Aveiro mee. Het moet het Venetië van Portugal zijn. Best hilarisch hoeveel van die Venetië-achtige plekken we al niet bezocht hebben deze maanden. Ook hier slaat het nergens op dat ze het zo noemen, maar het stadje is wel super leuk. Er is een hele grote rommelmarkt met de groots mogelijke troep maar ook met mooie Portugese antieke meubelen en serviezen, dus heerlijk om langs te struinen. Einde van de dag strijken we neer in Espinho en besluiten we daar dat we nog wel een laatste nachtje ‘off the grid’ willen staan. We vinden een mooie plek aan zee in Esmoriz.

• 

• 

En daar worden we dan ook op dag 102 heerlijk wakker! We frissen ons een beetje op en ontbijten dan op de rotsen voor de bus en voor de zee. Portugese ouderen lopen langs en we maken een praatje met handen en voeten met wat oudjes die onze bus ‘wonderful‘ and ‘beautiful‘ vinden. Niet de eerste keer dat we meemaken hoe aardig de locals zijn en hoe leuk zij het vinden als je van hun mooie land aan het genieten bent. Je voelt je soms een soort van paria vooral als je niet betaald om ergens te staan, maar overal waar we komen zijn de Portugezen enthousiast en onwijs vriendelijk. Dat gaan we denk ik echt missen als we straks weer terug zijn. Daarnaast maken we ook een praatje met mede vanlifer Tara van https://www.instagram.com/expedition.vanlife/?hl=nl die net als wij op de spot in Esmoriz de nacht hebben doorgebracht. Ik ken hen helemaal niet, maar omdat we veel Nederlanders die ook in een bus door Europa reizen volgen op Instagram herken ik hun campertje meteen als we aankomen en is het toch leuk om even een praatje met elkaar te maken. Zij zijn echte digital nomads ( die term alleen al wilde ik toch eens even gebruiken) en reizen voor onbepaalde tijd met hond en bus rond. Leuk om wat ervaringen met elkaar te delen! Voelen ons wel meteen soort van oud omdat de meeste mensen die rondreizen veel jonger zijn, maar goed dat mag de pret drukken 😉

• 

• 

Dus pakken we de bus op zoek naar een surfplek. Lukt aardig en die middag geven we ook Matosinhos onder Porto nog eens een kans. Voor de echt oplettende lezer, daar zijn we inderdaad al een keer eerder geweest. Toen vonden we het echt verschrikkelijk, aten we van pure ellende bij de Burger King in de bus een vieze hamburger en konden we niet snel genoeg weg zijn. Nu parkeren we weer bij diezelfde Burger King en zien we ook wel dat het er niet echt mooi is, maar kunnen we het veel beter hebben. Misschien ook omdat we wel verzadigd zijn qua mooie stadjes en bezienswaardigheden en al onwijs blij zijn dat het gewoon nog mooi weer is en we nog in korte broeken van de zon kunnen genieten. Op zoek naar een plek voor de nacht stuit ik op een dure camperplaats in Vila Nova de Gaia met verwarmd zwembad en topsanitair. Bij aankomst vraagt de dochter van de eigenaar of we wel op de hoogte zijn van de kosten, haha, maar dat zijn we en we vinden een heerlijk plekje. We plonsen het zwembadje in en flansen een maaltijd in elkaar. En top wifi hier voor het eerst sinds een lange tijd dus lekker nog een uurtje ‘bedhangen’ voordat we de luikjes weer sluiten.

• 

• 

• 

• 

En hoewel Porto echt om de hoek ligt willen we op dag 103 toch heel graag nog een keer naar het strand. Het is de laatste dag dat de bikini aan kan deze week en Wijn wil natuurlijk heel graag waardig afscheid nemen van het water met zijn surfplank. De golfjes zijn het beste bij Matosinhos en op een of andere manier vinden we deze plek aan de kust bij Porto dus opeens oprecht leuk. Lekkere strandtent en zonnestralen, top! Wijn regelt om 17 uur nog even op de valreep een surflesje, leuk om met anderen in het water te liggen en nog wat tips en tricks op te doen. En dan wordt het in de avond alweer best heel erg koud! Ik vind online een pizzatentje waar ooit een ster is uitgedeeld voor beste pizza en daarna rijden we snel naar de camperplaats toe. Heerlijke warme douche en dan vlug onder het dikke dekbed wat we nu echt wel nodig beginnen te hebben.

• 

• 

• 

Volgens de eigenaar van de camperplaats kunnen we helemaal langs de kust naar Porto stad fietsen en dat staat dan ook op de planning voor dag 104. Wat een te gekke route! Super goed fietspad langs de kust , overwegend plat is ook echt overwegend plat en het laatste stuk langs de Douro zo de stad in. In Portugal hebben we de fietsen wat minder gebruikt, maar dit is weer eens een heel mooi tochtje en hier worden we allebei heel erg blij van. We pakken het toeristische maar leuke kabelbaantje naar boven en lopen helemaal rond door alle wijken om einde dag weer bij de fietsen aan te komen. We bezoeken Porto nu voor de tweede keer deze reis en vandaag zonder regen dus hebben we een heel andere blik op de stad. Maar we vinden het nog steeds zo onwijs leuk! We eten de typische Francesinha, een soort van oertosti met vlees erop en besluiten die avond verse vis te eten in de haven op de weg terug naar Vila Nova de Gaia. Een soort van laatste dagje en avondje is voor ons ingegaan en dat komt wel even binnen..!

• 

• 

En dan op dag 105.. is het zover. Nou gaat het gebeuren, we gaan weer op pad. En dat ‘op pad’ betekende de afgelopen maanden bedenken waar we heen wilden gaan, een paar uurtjes rijden en een plek zoeken waar we wilden gaan slapen. Vaak het mooie weer achterna of op de route ergens naartoe. Maar nu betekent dat ‘op pad’ net iets anders en nu is dat ergens bekend. Het is terug naar Nederland. En alsof het ook tijd is om te gaan, wordt het de komende dagen slechter en slechter weer en voelt het ook wel alsof we voor nu ‘klaar zijn’. We pakken rustig in, doen nog een paar uur boodschappen in een immens grote supermarkt , waar we allebei altijd helemaal gek worden omdat we niks kunnen vinden, maar het toch ook heerlijk vinden om er te struinen en gaan dan een paar uur rijden. Klein beetje opgeschoten en morgen maar weer verder…

Op dag 106 rijden we heel flink wat kilometers en komen we uit in de Dordogne. Het is koud, het regent en hoewel we ’s avonds een heel leuk dorpje bezoeken en lekker eten hebben we het nu wel een beetje gehad.. Bibberend koud in de camper, alles klam en gierende wind en regen. We willen wel naar huis en dus houden het bij 107 dagen ‘vanlife’ .En daar zitten we dus dan nu. Op die bank met de verwarming aan, honderd wassen gedraaid, eigen badkamer en koken op meerdere pitten.. Dit voelt heel vreemd en gaat voor ons heel erg wennen worden ben ik bang. Weer een nieuw avontuur 😉

Rest mij jullie nu alleen nog heel erg te bedanken voor het lezen van onze avonturen de afgelopen maanden. Het heeft mij een houvast gegeven om elke dag bij te houden wat we aan het doen waren, met de wetenschap dat jullie het (aan de lieve reacties te merken) de moeite waard vonden om te lezen. Ik ben daar nu al zo ontzettend blij mee, want als ik de eerste blogsposts terug lees ben ik zelf alweer dingen vergeten en dat zou té zonde zijn, want we hebben echt hele toffe dingen meegemaakt. Ook het schrijven vond ik heel erg leuk om te doen, dus wellicht ben ik daar nog niet helemaal klaar mee. Dat merken jullie dan vanzelf natuurlijk.

Dan voor nu ‘stay safe‘, de nieuwe ‘take care and goodbye’ van reizigers en locals in covid tijden 😉 Maak er wat van lieve mensen en hopelijk tot snel!

Ciao & lieve groet,

De Glampers